Sieć nadajników naziemnej telewizji cyfrowej może mieć strukturę sieci jednoczestotliwościowej (SFN) jak i wieloczęstotliwościowej (MFN). Sieć SFN (Single-Frequency Network) wymaga budowy gęstej sieci nadajników małej mocy, co wiąże się z koniecznością pozyskania dużej liczby obiektów pod nowe nadajniki, jest to kosztowne i czasochłonne. Jednak tylko sieć SFN oferuje możliwość zapewnienia na całym obszarze odbioru w pomieszczeniach i odbioru ruchomego. W Polsce, przynajmniej na początku, będzie wdrożony model sieci MFN (Multi-Frequency Network). Generalnie, nadajniki będą zlokalizowana na istniejących obiektach, co pozwoli zredukować koszty i przyspieszyć migrację do sieci cyfrowej. Taka sieć składać się będzie z niewielkiej ilości nadajników dużej mocy, podobnie jak to miało miejsce w sieci analogowej.

Powstaje sieć nowoczesnych nadajników naziemnych, która ma obejąć całą Polskę. Nowe technologie pozwolą na przesyłanie sygnałów z przepływnością netto 18,1 Mbit/s, i mają pozwolić na emisję 3-7 programów w jednym kanale. Rozbudowa sieci rozpoczęła się w 2008 roku i od 2009 roku prowadzona jest emisja z wybranych nadajników telewizyjnych, tych samych które służyły dotychczas do nadawania programów "starej, analogowej" telewizji. Jak ktoś ładnie to nazwał w Polsce pojawiły się Wyspy Cyfrowe - obszary znajdujące się w zasięgu nadajników DVB-T.

Cyfrowa telewizja systemu DVB. DVB (Digital Video Broadcasting) jest standardem transmisyjnym telewizji cyfrowej przekazywanej z nadajników naziemnych, satelity i stacji czołowych telewizji kablowych. Podstawą tego systemu jest strumień transportowy (TS) zdefiniowany i opisany w normie międzynarodowej ISO/IEC 13818-1 . TS składa się ze skompresowanych składowych wizji, fonii i danych oraz tablic (PSI) umożliwiających urządzeniu odbiorczemu odbiór wybranego programu telewizyjnego lub radiowego oraz danych. Standard DVB definiuje dodatkowe tablice (SI) umieszczone w strumieniu oraz parametry transmisji w zależności od typu kanału transmisyjnego. System ten został opracowany dla sygnałów poddanych kompresji MPEG-2 ale jest na tyle otwarty, że nowe efektywniejsze algorytmy kompresji typu MPEG-4 part10 (H.264) mogą również być stosowane do przetwarzania obrazu i dźwięku.

Usługi dodatkowe cyfrowej telewizji. Wprowadzenie telewizji cyfrowej jako sposobu przesyłania do widza dźwięku i obrazu składających się na program telewizyjny otworzyło możliwość dostarczania dodatkowych usług opartych na cyfrowej transmisji danych. Część z nich ma charakter interaktywny. Używając pilota zdalnego sterowania odbiorca będzie mógł nawigować pomiędzy dostępnymi programami, sortować je wg zadanej cechy, programować urządzenie rejestrujące, uczestniczyć aktywnie w teleturniejach, zdalnie dokonywać zakupów czy surfować po internecie. Oczywiście, aby było to możliwe, odbiornik cyfrowy musi być wyposażony w pewne elementy komputera osobistego: procesor, pamięć, interfejsy wejścia-wyjścia i pewnego rodzaju system operacyjny umożliwiający uruchamianie aplikacji użytkowych. Pierwsze odbiorniki (set-top boksy) interaktywne były dostarczane przez operatorów telewizji płatnej i najczęściej nie pozwalały na odbiór programów konkurencji. Były wyposażone w specyficzny Interfejs aplikacji użytkowych czyli API. Interfejs zapewniał najczęściej korzystanie z EPG i systemu dostępu warunkowego czasem również umożliwiał dostęp do usług interaktywnych. Taki (pionowy) model rynku utrudniał konkurencję i blokował rozwój rynku aplikacji. Jedynym rozwiązaniem pozwalającym na wdrażanie bardziej zaawansowanych usług było przyjęcie jednego wspólnego API dla odbiorników DVB.

Co to jest DVB-S? Jest to standard transmisji satelitarnej telewizji cyfrowej opisany w Normie Europejskiej EN 300 421. Transmisja opiera się na modulacji QPSK (4-QAM) pojedynczej nośnej. Sprawność kodu: 1/2, 2/3, 3/4, 4/5 lub 7/8. Dla typowego transpondera o szerokości pasma 27 MHz zapewnia to przepływność użyteczną od 19,4 do 34,0 Mb/s.

Co to jest DVB-C? Jest to standard transmisji kablowej telewizji cyfrowej opisany w Normie Europejskiej EN 300 429. Transmisja opiera się na modulacji od 16 do 256-QAM pojedynczej nośnej w kanale o szerokości 8 MHz. Zapewnia to przepływności użyteczne od 25,2 Mb/s.

Co to jest DVB-SMATV? Jest to standard transmisji dla antenowych satelitarnych instalacji zbiorowych opisany w Normie Europejskiej EN 300 473. Transmisja opiera się na modulacji od 4- do 64-QAM pojedynczej nośnej.

Co to jest DVB-T? Jest to standard transmisji naziemnej telewizji cyfrowej opisany w Normie Europejskiej EN 300 744. Transmisja opiera się na modulacji od 4 do 64-QAM wielu nośnych (OFDM). Sprawność kodu: 1/2, 2/3, 3/4, 4/5 lub 7/8. Przedział ochronny: 1/4, 1/8, 1/16 lub 1/32 czasu trwania symbolu. Szerokość kanału: 6, 7 lub 8 MHz. Dla kanału o szerokości 8 MHz zapewnia to przepływność użyteczną od około 5 do prawie 32 Mb/s.